تبلیغات
ادبیات فارسی(زندگی نامه ی شاعران و نویسندگان ایران) - مطالب ابر شعر
قالب
تاریخ : چهارشنبه 25 مهر 1397 | 11:12 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

1

نمی خواهم پارچه ی ابریشمی باشم

اشرافی و غمگین

می خواهم کتان باشم

بر اندام زنی تنومند

که لب هایش

وقت بوسیدن ضربه می زنند

و نگاهش

وقت دیدن احاطه می کند

تمامی این روزها دلگیرند

من جغد پیری هستم

که شیشه ای نیافته ام برای تاریکی

می ترسم رویایم به شاخه ها گیر کند

می ترسم بیدار شوم و ببینم

زنی هستم در ایران

افسردگی ام طبیعی است

اما کاری کن رضا جان پاییز تمام شود

نمی دانم اگر مرگ بیاید

اول گلویم را می فشارد

یا دلم را

آن روز کجای خانه نشسته بودم

که می توانستم آن همه شعر بگویم؟

کدام لامپ روشن بود؟

می خواهم آنقدر شعر بگویم

که اگر فردا مردم

نتوانی انکارم کنی

می خواهم شعرم چون شایعه ای در شهر بپیچد

و زنان

هربار چیزی به آن اضافه کنند

امشب تمام نمی شود

امشب باید یکی از ما شعر بگوید

یکی گریه کند

در دلم جایی برای پنهان شدن نیست

من همه ی زاویه ها را فرسوده ام

دیگر وقت آن است که مرگ بیاید

و شاخ هایش را در دلم فرو کند

2

زیبایی تو
سینی چای را برمی‌گرداند
غمگینم
بی آنکه کودکی به دنیا آورده باشم، غمگینم
مرا دوست داشته باش
چنان باورت می‌کنم
که شاخه‌هایت به شکستن امیدوار شوند
من دختر یک کشاورزم
آب باش و با من مهربانی کن
سرکشی نکن
قلب من از قدم‌های تو پیشی می‌گیرد
بگذار شب بیاید و خیابان را خلوت کند
تا تو را در آغوش بگیرم
تو دیواری هستی که هیچ دری از غمگینی‌ات کم نمی‌کند
همیشه چای می‌خوری و شعر می‌خوانی
صدای تو دلتنگم نمی‌کند
تنهایم می‌کند


برچسب ها: الهام سلامی، غلامرضا بروسان، شعر سپید، زیبایی تو سینی چای را برمی‌گرداند، نمی خواهم پارچه ی ابریشمی باشم اشرافی و غمگین، شعر، ادبیات فارسی،

تاریخ : چهارشنبه 15 فروردین 1397 | 08:19 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

جاذبه‌ای تعطیل‌شده در من می‌گردد

راه را از رؤیا می‌گیرد

و عقیم ‌ماندنش را با درد، می‌انبارَد.

دلم برای یک ترانۀ بومی لک زده است

برای بودن در جاده‌ای که به شهرم می‌رسد

برای درختان پیاده‌روهامان

برای زردآلوهای دهکده‌های اطراف

برای دیدن پیرمردان دهقان

در گذرگاه‌های کوهستانی

با دست‌ها و کت‌های قدیمی

دلم برای چپق‌هایشان

دلم برای گریه‌کردن در شهرِ خودم تنگ شده است.

همیشه از بزرگ‌شدن می‌ترسیدم

از این‌که آن‌ها را که می‌شناسم

دیگر نشناسم.

همیشه بعد از دیدن یک فیلم

غریبه شده‌ام

از تمام‌شدن هر چیزی می‌ترسم.

از داشتن آلبوم عکس

از خاطره‌ها

از منطق روزانۀ تکرار

از غروب‌کردن خورشید می‌ترسم.

از این‌که زمان می‌تواند بگذرد

از این‌که گذشته پشت سر می‌مانَد

از این‌که سنگ همیشه سنگ است

و زمین صورتی ندارد

از چسبیدن خواب‌هایم به تنم به صدایم

از به‌خودآمدن‌های ناگهانی‌ام می‌ترسم.

 

عجیب‌بودن دریا.

عجیب‌بودن ماه.

و همیشه در راه بودن یک خبر مهلک.

دلم برای شنیدن همۀ صداها تنگ شده است.

حتا، برای نرسیدن به تو.

چه‌قدر دلم می‌خواهد حرف بزنم

حرف بزنم.

2

این صدا  مالِ چه‌کسی‌ست در من؟

چرا همیشه از حرف‌زدنم می‌ترسم

از صدایم یکه می‌خورم؟

به تمامی‌ دریافتنِ این‌که هوا در شعری سرد است

بسیار کارِ مشکلی‌ست

و این‌که سوزِ سرما را در صدای کسی بتوان حس کرد

دیگر  یخ‌بندان از همان‌جا آغاز شده است.

دفن‌کردنِ کسانی که تواناییِ یخ‌بستن را داشته‌اند

دیوانه‌کننده است

کسی آمد ایستاد و فریاد کرد

دیگر هیچ‌یک از شماها حقِ دست‌زدن به تکه‌تکة این تن‌ها را ندارید

تکه‌تکهٔ تن‌هایی که از بیداریِ مُـفرط بیرون افتاده‌اند

نه، حقِ شما نیست دست زدن به این سرمایی که در آن

همه‌چیز را توانسته بود تمام کند .

به‌تدریج سرما را در خودگرفتن  پس ندادن

و ناگهان یخ‌بستن .

این مفهومِ دقیقِ انفجار را در خود دارد .

از صدا شروع شد از صدای کسی سرما

سوزِ صدا یا سرما؟‌ دیگر نمی‌توانی جداشان کُنی از هم

و این‌سوز این‌صدا این‌سرما آن‌قدر به خود نزدیک شد

خودش را پیدا کرد  که همه‌چیزِ دنیا در سرش مثل حباب‌ها ترکیدند

و بی‌آن‌که بداند ناگهان پا به بیداری بزرگ گذاشت

و بعد این‌سوز این صدا این سرما شروع به نشت کردن در خواب‌ها کرد

و خواب دیگر از بیداری جدا نشد.

3

چه چیز میانِ آدم‌ها عوض شده؟

نمره کفش‌ها، نمره عینک‌ها، رنگِ لباس‌ها

یا رنج  که هیچ تغییری نمی‌کند؟

خندیدن

در خانه‌ای که می‌سوخت:

_زبانی که با آن فکر می‌کردم

آتش گرفته بود.

دیگر هیچ فکری در من خانه نمی‌کند

شاید خطر از همین‌جا پا به وجودم می‌گذارد.

سکوت کلمه‌ای‌ست که برای ناشنوایمان ساخته‌ایم

وگرنه در هیچ‌چیزی رازی پنهان نیست.

کسی عریان سخن نمی‌گوید

شاعران باستان‌شناس

شاعران بی‌کار، با کلماتی که زیاد کار کرده‌اند.

چه چیز ما را به چنگ‌ زدن اشیا

به نوشتن وادار می‌کند؟

ما برای پس‌گرفتنِ کدام «زمان» به دنیا می‌آییم؟

آیا مردن آدم‌ها

اخطار نیست؟

چرا آدم‌ها خود را به گاوآهنِ فلسفه می‌بندند؟

چه چیز جز ما در این مزرعه درو می‌شود؟

چه چیز ؟

من از پیچیده‌شدن در میانِ کلمات نفرت دارم

چه چیز ما را از این توهم ــ زنده بودن ــ

 از این توهک‌ ــ مُردن ــ نجات خواهد داد؟

پرنده یعنی چه

از چه چیز درخت باید سخن بگویم

که زمان در من نگذرد؟

خندیدن

در خانه‌ای بزرگ‌تر

که رفته‌رفته زبانش را

خاک از او می‌گیرد

و مثل پارچه‌ای که روی مُرده‌ها می‌کِشند

آن را روی خود می‌کِشد.


برچسب ها: شهرام شیدایی، شعر مدرن، شهر سپید، شعر آزاد، شعر، ادبیات فارسی، زندگی نامه س شاعران و نویسندگان،

تاریخ : پنجشنبه 5 بهمن 1396 | 04:50 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

1

تن‌ها یک بار

می‌توانست

در آغوشش کشند، 

و می‌دانست آن‌گاه

چون بهمنی فرو می‌ریزد

و می‌خواست

به آغوشم پناه آورد ،

نامش برف بود

تنش، برفی

قلبش از برف

و تپشش

صدای چکیدن برف

بر بام‌های کاهگلی

و من او را

چون شاخه‌ ای که زیر بهمن شکسته باشد

دوست می‌داشتم.

 

2

خوب من!

های،

خوب من!

باور کن چراغهای خیابان همه روشن بود

اگر چه با ارتعاش شرّابه‌‌ی الکل، آّبی و مست می‌سوختم.

-

سرعت

جنونی دیر‌تر از بزرگواری دستانت را

در ماه می‌پخت

تا همچنان که ترکه‌‌ی اندام ساقی، در نور سرگیجه‌‌ی ما می‌شکست،

مهتاب، یکباره خنجر‌ها را زبانه‌‌ی خورشید کند.

-

می‌توانستم ببینم

یک شعر تازه را

پیش پا‌هایم

کُشته‌ام

و دود از شب‌بو‌هایش می‌پیچد

و جدا می‌شود.

-

تمام شهر

پیش روی من بود

متروک‌تر از آوازی که به شب می‌سپردم

و خبر انتشار هیچ دستی

کِشوهای فریاد را

بیرون نکشیده بود

 


برچسب ها: بیژن الهی، شعر، ادبیات، ادبیات فارسی، زندگی نامه شاعران و نویسندگان، تن‌ها یک بار می‌توانست در آغوشش کشند، خوب من! های،

تاریخ : دوشنبه 17 مهر 1396 | 02:37 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

1

هر بار
عکسی از تو را
در رودخانه غرق می کنم
کمی پایین تر
جنازه ی عکاسی را از آب بیرون می کشند
حالا این مرد
غرق شده است
در میز و صندلی اداره اش
آن زن
غرق شده است
در آینه ی توی کیف
و آن ها که در خیابان فریاد می کشند
در مشت های گره کرده ی شان
تو
دست های زیادی داری
دست داری در قتل ناتالی وود
دست داری در غرق شدن کشتی های پرتغالی
دست گذاشته ای روی روزنامه ها
دستبرد زده ای به بانک ها
دست برده ای در فکر مردان
نگاه کن
آن مرد هنوز دارد به تو فکر می کند
این را از سایه اش فهمیدم
سایه ی زنی زیبا
که بر زمین افتاده است

2

چقدر

در ته لیوان هایی كه سر كشیده ایم

عكس تو را دیدیم و نفهمیدیم

شاید

این بادی كه پنجره را به هم می زند

ادامه ی دست ما باشد

و كلاهی كه آنطرف افتاده

ادامه ی سری ست

كه به تو فكر می كند

به خیابانی فكر كن

كه یك طرفش كودكی ایستاده

یك طرفش

پیرمردی

 من

 به دستم فكر كردم

كه می تواند

ادامه ی عصایی باشد در سال ها بعد

و بارها

از سایه ی درختی ترسیدم

كه پیرمردی

به خاطر عصای چوبی اش

از آن تشكر می كرد

ترسیدم

ادامه ی این دست

برسد به چاقویی خون آلود

ترسیدم

ودست هایم را در جیب هایم پنهان كردم

 دیگر می دانستم پیری

پیراهن سپیدی ست كه می پوشیم

وتنها مرگ است

كه در عكسی دسته جمعی

همه ی ما را یكرنگ می كند

مثل لباس های رنگی درون كمد

كه وقتی در بسته می شود

همه

یكرنگ می شوند

3

شب

 همیشه دست هایش را

بر چشم هایم می گیرد

تا او را از روی صدایش بشناسم

 می دانی  چه بر سر جهان می آید

 اگر تورا فراموش کنم

چه بر سر جهان می آید

اگر زنبوری شاخه گلی را فراموش کند

یا گنجشگی دانه را

 انگار

کوچ تمام پرنده ها

به سمت درختی بود

که با برگ هایش باد را تکان می داد

درختی

که تو سال ها زیر سایه اش می نشستی

و حالا کتابی عاشقانه است

 فکر کن

به ماجرای دزدی

که تمام ساعت های دنیا  را دزدید

تا معشوقه اش دیگر پیر نشود

من

پیر شده بودم

وبر سر دو راهی

خیال کن

هر کدام از دست هایت تفنگی ست

یکی دوست

یکی دشمن

و تو بمانی

کدامیک را برداری و

شلیک کنی

 

مهدی اشرفی


برچسب ها: شعر، ادبیات فارسی، مهدی اشرفی، شعر مدرن، هر بار عکسی از تو را در رودخانه غرق می کنم، چقدر در ته لیوان هایی كه سر كشیده ایم، شب همیشه دست هایش را بر چشم هایم می گیرد،

تاریخ : دوشنبه 2 مرداد 1396 | 06:00 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

تنهایی من رنگ غمگین خودش را داشت

یک جور دیگر بود، آیین خودش را داشت

 

تنهایی من بوی رفتن، طعم مُردن بود

تنهایی ام ردّ طنابی دور گردن بود

 

بعضی زمانها پا زمین میکوفت، لج میکرد

وقت نوشتن دست هایم را فلج میکرد

 

بعضی زمان ها دردسر میشد، زیادی بود

بعضی مواقع یک سکوت غیرعادی بود

 

در سینه مثل نامه ای تاخورده می خوابید

تنهایی من با زنانی مُرده می خوابید!

 

تنهاتر از تنهایی یک شهر سنگی بود

غمگین تر از اعدام یک مجروح جنگی بود

 

گاهی شبیه تُنگِ بی ماهی کدر میشد

گاهی مواقع در خیابان منفجر میشد

 

گاهی شبیه مرگ یک سرباز عاصی بود

گاهی فقط آرامش تیر خلاصی بود

 

گاهی شبیه برّه ی ترسیده ای می شد

یا خاطرات گرگ باران دیده ای می شد

 

هربار یک آیینه می شد، روبرویم بود

هربار مثل استخوانی در گلویم بود

 

گاهی مواقع داخل یخچال می خوابید!

بعضی زمانها پشت هم یک سال میخوابید!

 

با زخمهایم بحث می کرد و نظر می داد

از مکث صاحبخانه پشت در خبر می داد!

 

گاهی مواقع بچّه می شد، کار بد می کرد!

هی فحش می داد و دهانم را لگد میکرد

 

گاهی فقط یک سایه ی بی رنگ و لرزان بود

مانند دود تلخ یک سیگار ارزان بود

 

بعضی مواقع یک سلاح آتشین می شد

بعضی زمانها در دلم میدان مین می شد

 

مانند مویی داخل لیوان آبم بود

مانند نعشی زنده روی تختخوابم بود

 

هردفعه در حمام چشمم را کفی می کرد!

دیوانه می شد، بحثهای فلسفی می کرد!

 

بعضی زمان ها زیر تختم سایه ای میشد

یا بی اجازه عاشق همسایه ای می شد!

 

بعضی مواقع مثل یک کبریتِ روشن بود

مانند یک چاقوی ضامن دار در من بود

 

در گوش من از گریه ی افسرده ای می گفت

از غصه های جنّ مادر مرده ای می گفت!

 

هربار در خاکستر سیگار من پُر بود

چون سکه توی جیب کت شلوار من پُر بود!

 

بعضی مواقع مست می شد، بد دهن می شد

توی صف نان، عاشق یک پیرزن می شد!

 

به عابران هی ناسزا می گفت و چک می خورد

از بچه های کوچه ی پشتی کتک می خورد ...

.

 

گاهی امیدی، شانه ای، سنگ صبوری بود

گاهی سکوتِ خودکشی بوف کوری بود

 

تنهایی من تیغ سرخی توی حمام است

تنهایی من زخمِ شعری بی سرانجام است

 

تنهایی ام در های و هوی کوچه ها گم نیست

تنهایی من مثل تنهایی مردم نیست ...



حامد ابراهیم پور



برچسب ها: حامد ابراهیم پور، تنهایی من رنگ غمگین خودش را داشت، یک جور دیگر بود، آیین خودش را داشت، شعر، ادبیات فارسی، غزل نو،

تاریخ : پنجشنبه 16 اردیبهشت 1395 | 03:40 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

 ما فقیر نیستیم فقط  بچه هامان را

 به اندازه ی لباس های  زمستانی

 پارسال كوچك كرده ایم


علیرضا حسینی


برچسب ها: علیرضا حسینی، شعر سپید، شعر، ادبیات فارسی، زندگی نامه شاعران و نویسندگان ایران،

تاریخ : سه شنبه 17 فروردین 1395 | 01:59 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

دوست داشتنت پیراهن نازكی ست

كه آرام از روی بند

بر میدارم

 

غلامرضا بروسان


برچسب ها: غلامرضا بروسان، شعر سپید، ادبیات فارسی، شعر، زندگی نامه شاعران و نویسندگان ایران،

تاریخ : چهارشنبه 29 مهر 1394 | 01:10 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

دست های هم را گرفته بودیم

تو در شب قدم میزدی

من

در تاریكی
برچسب ها: گروس عبدالملكیان، شعر سپید، ادبیات فارسی، شعر و ادبیات فارسی، شعر،

تاریخ : سه شنبه 16 تیر 1394 | 01:48 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

در خیالش قطار مردی بود، بی حیا بی لباس بی هر چیز

در خیالش عروس خواهد شد، توی هر كوپه كوپه آبستن

 

سارقانی كه دست می بردند، سیب سرخ از حصار بردارند

تكمه هایی كه حیف می مردند، روی دنیای زیر پیراهن

 

مردمانی كه توی پنجره ها  در پی هر چه لخت می گشتند

پیش چشمان گردشان اینك فرصتی داغ بود طعم بدن


برچسب ها: علیرضا آذر، ادبیات فارسی، شعر، شعر های علیرضا اذر، ادبیات،

تاریخ : جمعه 28 فروردین 1394 | 01:08 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

 دلگیر بودم از خودم و دنیا ، دیگر چقدر ثانیه بشمارم
کاری مفید باید می کردم ، آتش زدم دوباره به سیگارم!

دنیای احمقانه ی ترسوها ، دنیای مترها و ترازوها
دنیا طویله ای ست ازین بوها ، حیران این فریفته بازارم

خندیدم و جنونزده ام خواندند ، سنگم زدند و از خودشان راندند
آن عاقلان که دوستشان دارم ، افتاده اند در پیِ آزارم

شعری نوشتم از دلِ پُر دردم ، دستی زدند و زندگی اش خواندند
مردان زبان گشوده به تحسینم ، زن هایشان شدند هوادارم!

در خاطرات شان همه من بودم، مداح هرچه سروِ چمن بودم
آنها به رختخوابِ پری رویان، من با غمی عمیق سر و کارم!

دیروز عشقِ دخترکان بودم؛ فردا مثالِ نقض زبان بودم
هرکس به هر طریق که عشقش بود، حلاج کرد وُ بُرد سرِ دارم!

شب های شعر خلع سلاحم کرد ، تشویق های کور تباهم کرد
یک روز سوژه ی «دگر اندیشان»،یک روز نُقلِ محفلِ دربارم!

مانند قصّه بال و پرم دادند،گفتند: حیف! «نشئه» و «زن باره» ست
لب می گزند و غمزده ای تنها، در ازدحام این همه غمخوارم


برچسب ها: مهدی فرجی، ادبیات و زبان فارسی، ادبیات، شعر،

تعداد کل صفحات : 3 :: 1 2 3

  • پ
  • سوء زن
  • ضایعات