تبلیغات
ادبیات فارسی(زندگی نامه ی شاعران و نویسندگان ایران) - مطالب هفته چهارم آذر 1390
قالب
تاریخ : چهارشنبه 30 آذر 1390 | 01:06 ق.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

میدانم در این روزها حالت خوب نیست....

میدانم در این روزهای بد ، حوصله نداری..

میدانم در این روزها همچون فصلش چشم هایت بارانی است

میدانم وقتی کتاب آدم مجوز نگیرد چقدردرد دارد

میدونی ؟؟ دردش چه وقت آدم را به مرز جنون میبره وقتی که کتاب استاد

که خودت باشی مجوز نگیرد و کتاب شاگردانت مجوز بگیرد که البته جای

خوشحالی است و تا حدودی مجوز نگرفتنت را جبران میکند که با افتخار

بگویی این ها شاگردان من بوده اند .

میدانم وقتی شعر آدم را سرقت کنند و در برابرش هیچ گونه پیگر قانونی

نداشته باشد چه تاثیری بر سیستم عصبی آدم می گذارد .

میدانم وقتی در حق کسی وفا کنی آموزش دهی ، وزن شعرش را درست کنی

و بیاید در حقت جفا کند چقدر آدم درد می کشد . بنده خدا محمد رضا رحمانی

راست میگفت که :

وفا نکردی و کردم جفا ندیدی و دیدم

شکستی و نشکستم بریدی و نبریدم

حال شعرت را با بغض میخوانم :

 [از خواب ها پرید، از گریه ی شدید                       

اما کسی نبود... اما کسی ندید...]                         

از خواب می پرم، از گریه ی زیاد                      

از یک پرنده که خود را به باد داد                     

از خواب می پری از لمس دست هاش                  

و گریه می کنی زیر ِ پتو یواش                    

از خواب می پرم می ترسم از خودم              

دیوانه بودم و دیوانه تر شدم                     

از خواب می پری سرشار خواهشی           

سردرد داری و سیگار می کشی               

از خواب می پرم از بغض و بالشم            

که تیر خورده ام که تیر می کشم               

از خواب می پری انگشت هاش در...        

گنجشک پر... کلاغ پر... پر... پرنده پر...  

از خواب می پرم خوابی که درهم است      

آغوش تو کجاست؟! بدجور سردم است       

از خواب می پری از داغی پتو              

بالا می آوری... زل می زنی به او...     

از خواب می پرم تنهاتر از زمین          

با چند خاطره، با چند نقطه چی             

از خواب می پری شب های ساکت ِ       

مجبور ِ عاشقی! محکوم ِ رابطه!          

از خواب می پرم از تو نفس، نفس...     

قبل از تو هیچ وقت... بعد از تو هیچ کس...

از خواب می پری از عشق و اعتماد!      

از قرص کم شده، از گریه ی زیاد          

از خواب می پرم... رؤیای ناتمام!       

از بوی وحشی ات لای ِ لباس هام       

از خواب می پری با جیر جیر تخت    

از گرمی تنش... سخت است... سخت... سخت...

[از خواب ها پرید در تخت دیگری    

از خواب می پرم... از خواب می پری...

چیزی ست در دلت، دردی ست در سرم

از خواب می پری... از خواب می پرم...]

برچسب ها: غزل پست مدرن، سید مهدی موسوی، شعر فارسی، ادبیات فارسی،

  • پ
  • سوء زن
  • ضایعات