تبلیغات
ادبیات فارسی(زندگی نامه ی شاعران و نویسندگان ایران) - یغما گلرویی
قالب
تاریخ : سه شنبه 7 خرداد 1392 | 05:49 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

سگ

یه سگِ تنها تو کوچه داره زوزه می کشه

آرزو داره یه جوری زنده گیش تموم بشه

دیگه از گشتن ِ کیسه های آشغال خسته س

از فرارُ انتظار، هر ماهُ هر سال خسته س

هر دو پاش از لگدِ سپور ِ کوچهِ  لَنگه

واسه ی جفت ِ قدیمیش دوباره دلتنگه

جُفتی که با چرخ کور ِ یه ماشین راحت شد

یه سگِ نفس بریده تو کوچه می کشه زوزه!

عمری ِ دنبال ِ جفتش همه جا می کشه پوزه...

دنبال ِ یه راهِ چاره س برای ختم ِ عذاب

گاهی وقتا می بینه جُفتِ قشنگش رُ تو خواب

توی خواباش زنده سُ تو بیداری جون می کنه

پرسه می زنه تو برزخ با تنی پُر از کَنه

توی چشماش چیزی داره که فقط من میبینم !

این منم که پای حرفای سکوتش میشینم !

چشماش آیینه ی این زنده گی ِ سگی ِ ماس

سگِ ولگرد تو کوچه شکل ِ خیلی آدماس !

آن *

یه کبوتر روی آسفالتِ خیابون، توی خون

یه کبوترپُره غصه رو نوکِ یه پُشتِ بون

فکر اون جُفتی ِ که با هم تو آسمون بودن

اما ا ُفتاده زمین دیگه با سنگِ یه کمون !

یه کمون تو دستِ خاکی ِ یه بچه ی سیا،

که گرسنه مونه توی پایتختِ گربه ها !

چشما خیس ِ گریه وُ لبخند کم رنگی رو لب

خواهر ِ مریض ِ اون گُشنه نمی مونه تا شب

می دَوه توی خیابون با یه دنیا اشتیاق

غافل از اینکه نشسته سرِ راش یه اتفاق

یه دِوو می رسه از راه،صدای ممتدِ بوق !

صدای جیغ ِ یه ترمز تو خیابون ِ شلوغ...

یه پسر بچه رو آسفالتِ خیابون،توی خون

یه کبوتر توی دستاش هنوزم می کنه جون

یه تبسم یخ زده روی لباش ! می خواد بگه :

خواهرم! منُ ببخشُ امشبم گُشنه بمون!

                                                  * داستان این ترانه واقعی ست

                                                                    اجازه                     

بابا آب داد یه دروغه،کسی اون آبُ نخورده!

بابا پولِ ِ نونُ آبُ دیگه دود کرده و ُ مُرده

مادرم قصه نمی گه، خواهرم شب سر کاره

اما تو کتاب مشقم،دوباره حرفِ سواره

اگه اومدین سُراغم،آخره کلاس ِ شهرم !

زیر ِ خطِ احتیاجم،توی اقیانوسِ ِ زهرم

دیکته های ننوشته،مشقای دوره نکرده

معنی شون اینه که شادی پیشمون بر نمی گرده

نه انارُ اسبُ می خوام،نه دروغای قشنگُ

روزگارِ ِ من سیاهه!نمی خوام این همه رنگُ

یکی باید بنویسه،یه کتاب از حالُ و روزم

از منی که مثِ فانوس سردُ بی صدا می سوزم!

اجازه خانم معلم این کتابُ کی نوشته؟

دنیای کتاب قشنگه،دنیای من چرا زشته؟

اجازه!خانم معلم!علمُ ثروت دیگه بسه

انشای من فقط اینه: خسته اَم خسته ی خسته

و در آخر یه ترانه عاشقانه

به تو رسیدن...

برای به تو رسیدن از ستاره ها گذشتم

صد دفعه شکستم اما از تو هرگز برنشگشتم

برای به تو رسیدن نبض ِ بارونُ گرفتم

طعم پاییزُ چشیدم،تا خودِ حادثه رفتم

تن به زخم ِ طعنه دادم، برای به تو رسیدن

حجم ِ دستاتُ می خواستم برای نفس کشیدن

با تو آیینه پُرِ نوره با تو قصه عاشقانه س

با تو مهتابی ِ کوچه،با تو هر لحظه ترانه س

وقتی که به تو رسیدم رازقی دوباره گل داد

سایه ها از اینجا رفتن، تاریکی از نفس افتاد

وقتی به تو رسیدم دفتر گریه ورق خورد

برق خورشیدِ نگاهت شبُ از خاطرِ من بُرد

نفسم تازه شد از عشق وقتی که به تو رسیدم

بی قراری هام تموم شد لحظه یی که تو رُ دیدم

با تو آیینه پُرِ نوره با تو قصه عاشقانه س

با تو مهتابی ِ کوچه،با تو هر لحظه ترانه س


برچسب ها: یغما گلرویی، ترانه های یغما گلرویی، سگ، آن، اجازه، به تو رسیدن،

  • پ
  • سوء زن
  • ضایعات