تبلیغات
ادبیات فارسی(زندگی نامه ی شاعران و نویسندگان ایران) - توضیح آرایه ادبی - قسمت پایانی
قالب
تاریخ : پنجشنبه 27 بهمن 1390 | 07:52 ب.ظ | نویسنده : وحید احمدیان

واج آرایی : تکرار یک واج ( صامت و مصوت ) است در کلمه های یک مصراع یا

 بیت مثل : جان بی جمال جانان میل جهان ندارد

هر کس این ندارد حقا که آن ندارد

همان طور که میبینید واج های ج و مصوت های بلند الف باعث موسیقی آوایی شعر

 شده است که به آن واج آرایی میگویند

سجع : یک سانی دو کلمه در واج های پایانی یا وزن یا هر دوی آنهاست

انواع سجع :

 اشتراک در واج های پایانی که سجع مطرف نام دارد

مثل : محبت را غایت نیست از بهر آن که محبوب را نهایت نیست

غایت و نهایت سجع مطرف نام دارند زیرا که هم وزن نیستند و واج های پایانی

 مشترک اند .

 اگر دو کلمه هم وزن بودند سجع متوازن نام دارند

مثل : ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ضایع

باطل و ضایع فقط هم وزن اند که سجع متوازن می گویند

اشتراک در واج های پایانی + اشتراک در وزن سجع متوازی نام دارد

مثل : همه کس را عقل خود به کمال نماید و فرزند خود به جمال

کمال و جمال علاوه بر این که هم وزنند واج های پایانی آنها هم یک سانند که به

 این نوع سجع  سجع متوازی گویند

 

تناقص یا پارادوکس : آوردن دو واژه یا دو معنی متناقض است در  کلام به گونه ای

 که آفریننده ی زیبایی باشد

مثال : هرگز وجود حاضر و غایب شنیده ای

من در میان جمع و دلم جای دیگر است

که حاضر و غایب پارادوکس است زیرا که مگه میشه حاضر بود وهم غایب ؟!

یک مثال دیگر ساکت و روان مگه میشه هم ساکت وهم روان بود

حس آمیزی : آمیختن دو یا چند حس است در کلام به گونه ای که با ایجاد موسیقی

 معنوی به تاثیر سخن  بیفزاید و سبب زیبایی شود

مثل : خبر تلخی بود که اینجا دو حس چشایی و شنوایی به هم آمیخته است

حرف هایم مثل یک تکه چمن روشن بود که در اینجا دوحس شنوایی و بینایی آمیخته است

اکثر شعر های سهراب سپهری غرق این نوع آرایه ادبی هستند

 



  • پ
  • سوء زن
  • ضایعات